امروز، ششم اردیبهشت‌ماه، بندر شهید رجایی نفس‌هایش را به شماره می‌اندازد؛ نه که از خستگی، که از یادآوری حادثه ای بزرگ. یک سال پیش در چنین روزی، آسمان بندرعباس رنگ دود و آتش گرفت؛ آتشی که جان‌هایی از همشهریان ما را با خود برد و زخم‌هایی بر تن مردم این دیار نشاند که هنوز مرهم نخورده‌اند.

پنجاه و سه ستاره از آسمان این بندر پر کشیدند. هزاران نفر در تب و تاب سوختگی و دود، میان زندگی و مرگ دست و پنجه نرم کردند. اما آنچه در این یک سال بیش از هر چیز خود را نمایاند، نه ویرانی که ایستادگی بود.

انگار بندر غم دیده ما سوگند خورده بود که نخواهد مُرد. چرخ‌های جرثقیل‌های اسکله از همان روزهای نخست، به سوگ‌واره‌ای شباهت داشت که نغمه‌ای از جنس مقاومت سر می‌داد. رکوردهای بارگیری و ترانزیت یکی پس از دیگری شکسته شد و بندر در روزگاری که آتش جنگ بر آن می‌بارد، همچنان پل پیروزی و حیات اقتصادی این سرزمین مانده است.

بندر شهید رجایی امروز می‌تپد. نه ایکه خاطره آن حادثه را فراموش کرده باشد، بلکه تا ثابت کند اراده ما ایرانیان بر سخت‌ترین سوگ‌ها پیروز است.

یاد آن پنجاه و سه مسافر بی‌بازگشت گرامی باد و درود و صد آفرین بر آن هزاران دستی که در یک سال اخیر، از دل دود و خاکستر، امید را به لنگرگاه شهید رجایی بازگرداندند.

پایان خبر